บาร์โค้ดแบบดั้งเดิม (เส้นขนานๆ บนบรรจุภัณฑ์สินค้า) เก็บได้แค่ตัวเลขสั้นๆ — มันคือกุญแจไว้ค้นหา สแกนแล้วเครื่องคิดเงินจะเอาตัวเลขนั้นไปค้นในฐานข้อมูลเพื่อหาราคาและชื่อสินค้า ตัวบาร์โค้ดเองไม่รู้อะไรเลย
ความต่างที่แท้จริง: ข้อมูลอยู่ที่ไหน
QR Code เก็บข้อมูลจริงไว้ในตัวเอง — ไม่ว่าจะ URL เต็ม รหัสผ่าน Wi-Fi หรือ vCard ทั้งใบ — อยู่ในลาย QR เลย ไม่ต้องค้นฐานข้อมูลใดๆ สแกน QR แบบออฟไลน์ก็ยังใช้ได้ เพราะทุกอย่างที่ต้องใช้พิมพ์อยู่ตรงนั้นแล้ว
ทำไม QR เหมาะกับธุรกิจเล็กมากกว่า
บาร์โค้ดค้าปลีกต้องลงทะเบียนหมายเลขในระบบฐานข้อมูลสินค้า (UPC/EAN, เชื่อมระบบ POS) ซึ่งเกินความจำเป็นสำหรับเมนู เครือข่าย Wi-Fi หรือนามบัตร QR Code ไม่ต้องลงทะเบียน ไม่ต้องมีฐานข้อมูล ไม่ต้องมีบัญชี — สร้างเสร็จใช้ได้ทันที
ความจุก็ต่างกันมาก
บาร์โค้ดมาตรฐานเก็บได้ประมาณ 20 ตัวอักษร ส่วน QR Code เก็บได้หลายพันตัวอักษร — นี่คือเหตุผลที่ QR Code เข้ารหัส vCard ทั้งชื่อ เบอร์ อีเมล ที่อยู่ ได้ ในขณะที่บาร์โค้ดใส่ข้อมูลขนาดนั้นทางกายภาพไม่ได้เลย
เมื่อไหร่ที่ยังต้องใช้บาร์โค้ด
ถ้าขายสินค้าปลีกผ่านระบบ POS และคลังสินค้ามาตรฐาน บาร์โค้ดยังเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรมอยู่ เพราะโครงสร้างพื้นฐานนั้นถูกสร้างมารอบการค้นฐานข้อมูล ไม่ใช่ข้อมูลในตัวเอง ใช้ QR Code กับสิ่งที่ไม่ต้องมีฐานข้อมูลสินค้าอยู่เบื้องหลัง